Tijdens de wachtdienst kregen we een telefoontje van de eigenaars van Pablito, een kitten van amper twee maanden oud. Ze vermoedden dat Pablito een lelie had gegeten. Ze hadden hem niet zien eten, maar zijn snoetje was oranje, mogelijk door stuifmeel, en de bloem was ondertussen verdwenen.

Omdat lelies bijzonder giftig zijn voor katten, wilden we geen risico nemen. We besloten om Pablito te laten braken. Bij katten bestaat er helaas geen specifiek geneesmiddel om braken op te wekken. Daarom gebruiken we een sedatief waarbij braken als mogelijke bijwerking optreedt.

Bij Pablito lukte dit en hij braakte daadwerkelijk bloembladeren uit.

We startten preventief een infuus om zijn nieren zo goed mogelijk te ondersteunen. In eerste instantie deed Pablito het goed. Hij leek stabiel en we hoopten dat we er op tijd bij waren geweest.

Na twee dagen voerden we een bloedcontrole uit. De resultaten waren helaas zeer verontrustend: de nierwaarden waren torenhoog. Pablito begon ondertussen ook achteruit te gaan. Hij wilde niet meer eten.

We hebben nog bekeken welke mogelijkheden er waren om hem verder te helpen. Ook nierdialyse aan de Universiteit van Luik werd overwogen. Helaas was ook dat geen optie: om een dialyse veilig te kunnen uitvoeren, moet een kitten minimaal ongeveer 1,5 kg wegen. Pablito woog amper 1 kg.

Uiteindelijk was de nierschade te ernstig en hadden we geen behandeling meer die hem een realistische kans op herstel kon geven. Na overleg met de eigenaars werd daarom besloten om Pablito te laten inslapen.

Sommige patiënten blijven je als dierenarts net iets langer bij. Pablito is daar zeker één van. Niet alleen omdat zijn toestand zo snel achteruitging, maar vooral omdat hij nog maar twee maanden oud was. Op zo'n jonge leeftijd zo ernstig ziek worden, voelt bijzonder schrijnend en oneerlijk.